Ibis czczony

W Dolinie Baryczy można spotkać ogromną liczbę najróżniejszych gatunków ptaków. Niektóre żyją tam na co dzień, rozmnażają się i wychowują młode,inne przylatują w te rejony w trakcie swoich corocznych wędrówek. Są też takie które można uznać za prawdziwe ptasie niezwykłości. Właśnie takim gatunkiem zaobserwowanym w Dolinie Baryczy jest ibis czczony (Threskiornis aethiopicus).

Gdzie w warunkach naturalnych spotkamy ibisa czczonego?

Bez wątpienia wielu z nas nazwę gatunkową tego ptaka kojarzy z lekcjami historii i programami edukacyjnymi dotyczącymi starożytnego Egiptu. Jest to w stu procentach trafne skojarzenie,ponieważ w czasach faraonów czczony był jako święty ptak. Pierwotnie gatunek ten zamieszkiwał deltę Nilu, obecnie w Egipcie całkowicie wymarł . Niemniej jego ojczyzną jest kontynent afrykański. Został sprowadzony do Europy – do Włoch i Francji.

Wygląd i cechy charakterystyczne gatunku

W porównaniu z innymi ptakami zamieszkującymi nasz kraj ibis jest z całą pewnością ptakiem dużym, o charakterystycznym wyglądzie – trudno go pomylić z jakimkolwiek innym gatunkiem. W przeważającej części ciała upierzenie ptaków jest białe. Ciemne, niemal czarne pióra znajdują się przy nasadzie ogona i opadają na złożone skrzydła. Ibisy mają głowę pozbawioną piór, o ciemnoszarej skórze. Kolejnymi wyraźnie wyróżniającymi się elementami w budowie tego gatunku są bardzo długi, zgięty dziób oraz czerwone obrączki wokół oczu.

Głowa to nie jedyna cześć ciała, która nie jest pokryta piórami. Nagi miejsca znajdziemy również po bokach piersi oraz w zgięciu skrzydeł. Jednak w przeciwieństwie do grafitowej skóry na głowie te miejsca przyjmują barwę czerwoną. (Za ciekawostkę można uznać fakt, że do ukończenia drugiego roku życia ptaki mają głowę oaz szyję pokrytą białym, ciemno cętkowanym puchem.) Na pierwszy rzut oka nie ma możliwości odróżnić samca od samicy. Wiadomo jedynie, że te pierwsze są nieco większe. Przeciętna długość ciała waha się od sześćdziesięciu pięciu do niemal dziewięćdziesięciu centymetrów, skrzydła mają rozpiętość od stu dwunastu do ponad stu dwudziesty centymetrów. Waga ciała oscyluje wokół półtora kilograma.

Zachowanie w okresie rozmnażania

Ibisy czczone gniazdują w dużych koloniach, niektóre liczą nawet dwa tysiące par. Gniazda zakładają przede wszystkim na drzewach, w zakrzewieniach, rzadziej na wysepkach. Jeśli chodzi o czas, w którym młode przychodzą na świat z uwagi na strefę klimatyczną w dużej mierze zależy to od występujących opadów deszczu.

Ptaki z tego gatunku są monogamiczne. Samica składa zazwyczaj dwa jaja o niebieskawej skorupce (zdarzają się też większe lęgi dochodzące do pięciu jaj, są to jednak dosyć rzadkie sytuacje). Rodzice wspólnie wysiadują jaja, przez około dwadzieścia do trzydziestu dni. Po wykluciu osobniki młodociane pod stałą opieką jednego z rodziców, po mniej więcej dwóch tygodniach zaczynają opuszczać gniazdo, niemniej nie opuszczają kolonii w której przyszły na świat.

Preferencje pokarmowe gatunku

Ptaki zdobywają pokarm zarówno na lądzie jak i w wodzie. Swoje zdobycze łapią za pomocą zgiętego dzioba. W diecie ibisów można znaleźć przede wszystkim drobne gady, ryby, ale także owady, skorupiaki czy bezkręgowce.

Czy ibisy czczone są gatunkiem zagrożonym?

Ibisy czczone zostały uznane za gatunek najmniejszej troski. Pomimo faktu, że zniknęły z terenu Egiptu można je spotkać w innych miejscach. Stwierdzono, że liczebność poszczególnych populacji maleje, dzieje się tak przede wszystkim z uwagi na kłusownictwo i zakłócanie spokoju ptaków.

Dlaczego ibis był czczony przez Egipcjan?

Ibisy uznawano w starożytnym Egipcie za wcielenie jednego z bogów, mianowicie Thota. Przedstawiono go właśnie w postaci ptaka, lub jako człowieka z głową ibisa. Jego zadaniem był nadzór nad losami poszczególnych ludzi na ziemi.

Wart zaznaczyć, że w delcie Nilu ibisy pojawiały się podczas życiodajnych rozlewów rzeki i traktowano je jako zwiastun obfitych plonów.

Skąd się wziął ibis czczony w Dolinie Baryczy?

Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie skąd przyleciał ibis czczony, które zaobserwowano na terenie Doliny Baryczy. Niemniej nie był to jedyny przypadek obecności tego gatunku na terenie naszego kraju. Inny udokumentowany przypadek stwierdzono, chociażby w Słupsku. Mógł być to zarówno uciekinier z jednego z europejskich ogrodów zoologicznych, w których hodowane są ptaki z tego gatunku, jak i samotny wędrowiec pochodzący z populacji włoskiej, francuskiej czy nawet afrykańskiej. Potwierdza to jednak, że Dolina Baryczy jest wymarzonym miejscem do obserwowania najróżniejszych gatunków ptaków – zarówno tych rodzimych jak i całkowicie obcych, które bez wątpienia można uznać za niezwykłych gości. Warto więc odwiedzać ten rejon, bo być może uda się zaobserwować prawdziwą ornitologiczną ciekawostkę.