Siewka złota

Jednym z przedstawicieli rodziny sieweczkowatych (w Polsce występuje jedenaście gatunków z tej rodziny, z czego jedynie cztery wyprowadzają legi) jest siewka złota - Pluvialis apricaria. Jest to nieco mniej znany gatunek ptaka zamieszkującego bagna i podmokłe łąki, którego możemy spotkać podczas przelotów na terenie Polski. Warto dowiedzieć się gdzie i kiedy można zaobserwować przelatujące stadami siewki żeby zaczaić się z aparatem fotograficznym i uwiecznić na zdjęciach tego niewielkiego ptaka.

Gdzie można spotkać siewkę złotą?

Niestety na terytorium Polski siewki złote przestały zakładać gniazda i obecnie możemy jedynie przyglądać się przelotom tych ptaków (w XIX wieku odnotowywano jeszcze pary lęgowe w naszej ojczyźnie – przede wszystkim na Pomorzu). W czasie migracji można je dostrzec przede wszystkim na łąkach, pastwiskach czy polach. Co ciekawe bardzo często łączy się w stada z innymi gatunkami – przede wszystkim z czajką. Z uwagi na miejsce zamieszkiwania gatunek podzielona na dwa podgatunki:

• Pluvialis apricaria altifrons – ptaki te osiedliły się na Wyspach Owczych, Islandii, Grenlandii i w północno-wschodniej części Europy. Na zimowiska udają się w obręb Półwyspu Iberyjskiego, Francji czy Wielkiej Brytanii.
• Pluvialis apricaria apricaria - sieweczki te spotkamy przede wszystkim na Wyspach Brytyjskich, w Niemczech, Danii, ale też w Skandynawii. Jako, że ptaki prowadzą częściowo wędrowny tryb życia to populacje zamieszkujące chłodniejsze rejony przylatują na zimę do Europy Południowej czy nawet Afryki.

Jak wygląda siewka złota?

Siewka złota jest ptakiem o niewielkich rozmiarach (mniejszy od szerzej znanej czajki). Długość ciała największych przedstawicieli gatunku dochodzi do trzydziestu centymetrów. Maksymalna rozpiętość skrzydeł to siedemdziesiąt pięć centymetrów a masa ciała waha się między sto pięćdziesiąt a trzysta dziesięć gram.

Sylwetka ptaków jest zwarta – mają niezbyt długie nogi, krótką szyję i niezbyt imponujących rozmiarów dziób. W szacie spoczynkowej siewki nie są zbyt atrakcyjne. Dominuje barwa beżowa, przy czym wierzch ciała pokrywają żółte plamki, a spód brązowawe. W czasie toków ptaki stają się bardziej strojne, żeby przypodobać się płci przeciwnej. Samce na brzuchu, piersi, szyi i podgardlu wybarwiają się na czarno. Widoczny jest biała granica pomiędzy tymi elementami ciała a żółto nakrapianą górną częścią ciała ptaków. Samica jest w zasadzie bardzo podobnie wybarwiona. Dymorfizm płciowy można dostrzec w spodniej części ciała, która w przeciwieństwie do samców nakrapiana jest na biało. Pisklęta są brązowo-żółte, czarno nakrapiane, nogi mają niebieskawe.

Ile jaj składają siewki?

W czasie toków samce nawołują samice podczas lotu. Z uwagi na fakt, że siewki złote zamieszkują przede wszystkim tundrę i tereny bagienne gniazda zakładają na ziemi. Jest to dołek wyścielony roślinnością (przede wszystkim trawą), ukryty wśród kamieni czy traw. W ciągu roku samica wyprowadza jeden leg – od kwietnia do lipca składa około czterech jaj. Są one żółtawe z brązowymi plamkami na skorupie. Rodzice dzielą się obowiązkami związanymi z wysiadywaniem i po około trzydziestu dniach wykluwają się pisklęta. Osobniki młodociane dość szybko opuszczają gniazdo by wspólnie z rodzicami zdobywać pożywienie a po około czterech tygodniach zaczynają latać. Bardzo szybko uzyskują więc samodzielność.

Warte podkreślenia jest też zaangażowanie rodziców w ochronę młodych. Gdy do gniazda zbliża się jakikolwiek drapieżnik zarówno samiec jak i samica starają się go odciągnąć od młodych. Zazwyczaj biegną w stronę napastnika, wydając jednocześnie głośne gwizdy. Dzięki temu niejednokrotnie udaje się odciągnąć zagrożenie od gniazda, w którym znajdują się jaja, lub pisklęta.

Czym żywią się siewki złote?

Gatunek ten jest w przeważającej części owadożerny, przy czym ptaki nie wzgardzą drobnymi bezkręgowcami, chociażby dżdżownicami a dla równowagi jadłospis uzupełniają o nasiona i owoce. Polowanie polega na bacznym obserwowaniu terenu, po czym sieweczka podbiega do ofiary i ją pożera.

Zagrożenia dotykające siewek złotych

Jak wspomniano na początku na terenie Polski nie ma obecnie rozmnażających się par siewki. Co było powodem takiego stanu rzeczy? Prawdopodobnie zanik naturalnych siedlisk, czyli powszechnie postępujące osuszenie terenów podmokłych, melioracje i regulacje koryt rzecznych, prze co nie występują już naturalne, wiosenne podtopienia. Możemy jedynie obserwować stada ptaków podczas przelotów (czyli wiosną, w marcu i kwietniu oraz w okresie jesiennym czyli od sierpnia do października). W związku z wycofaniem się gatunku poza granice naszego kraju siewka złota objęta jest ścisła ochroną gatunkowa. Dodatkowo ujęta została w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt (gatunek wymarły na terenie Polski) oraz w Dyrektywie Ptasiej. Pozostaje mieć nadzieję, że siewki w dalszym ciągu będą przelatywały przez Polskę podczas swoich wiosennych i jesiennych migracji.