Drop

Zmiany klimatyczne, czy zmiany w środowisku naturalnym spowodowane działalnością człowieka prowadzą do zmniejszania populacji a nawet całkowitego wyginięcia niektórych gatunków ptaków na terenie Polski. Tak też było z mało znanym dropiem, zwanym też dropiem zwyczajnym, czy wielkim (Otis tarda). Stwierdzono, że gatunek ten ostatni raz był widziany na terenie naszego kraju około 1986 roku w Wielkopolsce.

Gdzie spotkamy przedstawicieli tego gatunku?

Jak wcześniej wspomniano od dziesięciolecie nie odnotowywano dropi w Polsce, wcześniej obserwowano nieliczne stanowiska lęgowe tego ptaka. Na szczęście wszystko idzie ku lepszemu i w ostatnim czasie pracuje się nad introdukcją ptaków z tego gatunku. Zdarza się też, że ptaki przylatują do naszej ojczyzny z innych krajów. Spotkano je między innymi w Dolinie Baryczy.

Ze względu na występowanie wyróżniono dwa podgatunki dropi, mianowicie:

• Otia tarda tarda – możemy go spotkać na terenie Europy Wschodniej i Środkowej,
• Otis tarda dybowskii – przedstawiciele tego podgatunku prowadzą wędrowny tryb życia i można je zaobserwować między innymi na azjatyckich stepach.

Naturalnym siedliskiem dla dropi są właśnie tereny stepowe, ale także pola uprawne (rzepaku, lucerny czy zbóż). Osiedla się przede wszystkim na terenach porośniętych niskimi roślinami.

Jak wyglądają dropie?

Dropie są ptakami niezwykle charakterystycznymi. Wystarczy je raz zobaczyć a z pewnością nie pomyli się ich z żadnym innym gatunkiem.

Samce są dwukrotnie większe od swoich partnerek, co więcej są jednymi z największych ptaków posiadających zdolność latania. U gatunku występuje wyraźny dymorfizm płciowy – szczególnie widoczny w okresie godowym. Samce są fantazyjnie wybarwione – posiadają brązowe pióra na górnej stronie ciała i kontrastujące białe od spodu. Największe wrażenie robi jednak upierzenie głowy, w kolorze popielatym z wydatnymi wąsami. Te ostatnie są domeną samców jedynie w szacie godowej, podobnie jak intensywnie rdzawa plama na wolu ptaków. Samice oraz osobniki młodociane są mniej intensywnie ubarwione. Również podgatunek zamieszkujące tereny stepowe nie charakteryzuje się tak nasyconymi barwami piór jak ptaki z populacji europejskich.

Długość ciała dropi waha się od około osiemdziesięciu pięciu centymetrów do stu pięciu centymetrów. Rozpiętość skrzydeł jest naprawdę imponująca i może dochodzić do dwustu dwudziestu centymetrów. Znaczne różnice występują też w masie ciała – najlżejsze osobniki ważą jedynie trzy kilogramy, największe mogą dochodzić do siedemnastu. Rożnica jest więc nie mała, jeśli chodzi o jeden gatunek.

Jak wyglądają toki u dropi?.

Na początku należy zaznaczyć, że niewiele osób miało okazję zbliżyć się do dropi w czasie toków (jednym z powodów takiego stanu rzeczy są porośnięte niską roślinnością tereny, gdzie ptaki mają doskonały widok na każdego, kto próbuje się do nich zbliżyć). Najprawdopodobniej samce puszą się, żeby zaprezentować swoje barwne upierzenie przed samicami. Dropie budują gniazda w niewielkich zagłębieniach terenu. Samica składa jaja od kwietnia do lipca – zazwyczaj dwa do trzech sztuk. Następnie wysiaduje je samodzielnie przez około trzy tygodnie. A przez kolejne sześć tygodni pisklęta pozostają pod opieką matki w gnieździe. Samce zupełnie nie interesują się potomstwem i nie wspierają samicy w żaden sposób.

Co lubią jeść dropie?.

Dieta tego gatunku jest stosunkowo zróżnicowana znajdą się w niej zarówno elementy pochodzenia zwierzęcego – drobne bezkręgowce, czy owady. Ponadto ptaki spożywają nasiona roślin, czy ich pędy. W zimie chętnie korzystają z roślin ozimych wysianych przez rolników na polach.

Jak wygląda ochrona dropi?

Jak wcześniej wspomniano niegdyś na terenie naszego kraju dropie swobodnie się rozmnażały. Źródła podają, że był to całkiem liczny gatunek na naszych ziemiach. Obecnie prowadzi się intensywne prace nad jego przywróceniem – stąd też objętych jest czynną ochroną oraz ścisłą ochroną gatunkową. Co ciekawe działania związane ze zwiększeniem liczby dropi na terenie naszego kraju podjęto już około roku 1980, kiedy ostatnie czternaście ptaków zamknięto w specjalnej wolierze. Program nie doszedł do skutku ponieważ ktoś wszedł do klatki i zabił ptaki. Krajowa populacja całkowicie zginęła. Dropie, o których obecnie możemy usłyszeć, że pojawiły się na terenie Polski są u nas jedynie przelotem – stąd też gatunek w dalszym ciągu figuruje jako wymarły na terenie naszego kraju.

Niemniej należy podkreślić, że walka o zachowanie tego gatunku trwa na całym świecie. Przykładowo w Wielkiej Brytanii dla potrzeb tych ptaków został przeznaczony poligon wojskowy, natomiast pisklęta sprowadzono z Rosji.

Dropie są doskonałym przykładem jak łatwo jest zniszczyć kolejny gatunek zwierząt, który zasiedla naszą planetę. Z drugiej strony pokazuje, że są jeszcze osoby, mające chęć zaangażować się w ich ratowanie, mimo że nie jest to prosta zadanie.